Collectie: Kapiteinsjassen

Jaren geleden zat ik op de koopvaardij. Met van die machtige schepen voeren we van haven naar haven in onze kapiteinsjassen. Alle grote wereldsteden met een have aan zee hebt wel gezien. En alle kroegen in die steden ook. En vele vrouwen in die steden ook. Want wij jongens van de vaartwaren vrij en ongebonden. Geen vrouw en kinderen thuis. Dat ging gewoon niet als je maanden van huis was. Dan zat je op zee. Je makkers aan boort waren een soort familie van je. En omdat het bloed toch kruipt waar het niet gaan kan zoek je als je aan land bent graag het gezelschap op van dames.

Dat was niet altijd even makkelijk. Natuurlijk heb je in havensteden als schipper of matroos altijd wel plekken waar de aandacht zo voor het oprapen ligt. Maar die aandacht zocht ik dan net niet. Ik zocht toch iets meer substantieels dan snelle en makkelijke aandacht. Toen ik een tijdje onder de vlag van kapitein Iglo voer heb ik een mooie truc geleerd. Als die ouwe baard al lang lag te snurken in zijn hut, leende ik zijn spierwitte kapiteinsjas en ging ermee de stad in. De kroegen onveilig maken. En ik moet zeggen dat het effect me verbaasde. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen. Het is onvoorstelbaar hoe ze afkomen op kapiteinsjassen. Het liefst witte maar blauwe versies werken ook wel. Voor mij werd het spreekwoord 'in elk stadje een schatje' opeens heel toepasselijk.

Bij het verlaten van de vaart heb ik zo'n witte jas achterover gedrukt. Op menig themafeest op bij Carnaval trek ik hem weer aan. En ik maak er dan de goede sier mee. Ik hoef maar ergens binnen te komen of ik heb aan iedere arm een schone. En natuurlijk zijn er altijd lolbroeken, voornamelijk mannen, die tegen je beginnen over vissticks en diepgevroren lekkerbekjes. Het zal allemaal best. Ik heb tegenwoordig zelf een witte baard dus ik lach het laatst.